یک سال، یک بهار: روز صد و بیست وششم

تاکسیهای مرسدس بنز یکشکل، رانندههای پرشمار و در حال گپزدنهای روزانه به زبان شیرین آشنا، کارگران زن ایرانی که در تمام فروشگاههای زنجیرهای یافت میشوند، و آلمانیزبانهایی اتوکشیده در کنفرانس و درگیر سیاستهای علمی، نخستین تصویر من است از ووپرتال؛ این شهر کدر و خاکستری. تصویری به موازات پیکربندی شهر، قطاری که در آسمان از بالای سرت میگذرد و یکی از فانتزیهای تکنولوژیک بشر را محقق میکند، و ساختوسازهای گسترده برای مدرنسازی زیرساختهای فرسوده شهری رو به افول.