363

هیچ چیزی بدتر از بیتفاوتی نیست. بی تفاوتی یعنی حتی نقطه تاریک و سیاهی هم در یاد آدم نمیمونه تا گاهی توجهمون رو به خودش جلب کنه. وقتی هم که توجهی در کار نباشه، نه صحبتی باقی میمونه برای گوش دادن و نه کلمه ای برای خوندن.

گاهی فکر میکنم همین یادگیری بیتفاوت بودن از سختترین کارهاست، و البته از ضروری ترین. به تمرین نیاز داریم تا بتونیم جایی درون ذهنمون باز کنیم و نسبت به چیزهایی که نمیپسندیم بی تفاوت بشیم، و نه درگیر نفرت و دشمنی؛ یاد بگیریم بی تفاوت باشیم تا بتونیم به سادگی کنارشون بگذاریم تا جایی برای حرفهای تازه پیدا یشه.

این طوری که نگاه می کنم و فرق بین بیتفاوتی را با دشمنی و اختلاف می بینم شاید بگم کاش بین ما و آن کسی که برامون مهمه بدخواهی و اختلاف باشه، و نه بیتفاوتی. اختلاف رو با همه سختی های گفتگو میشه حل کرد اما بی تفاوتی اهمیت آدمها رو برای هم کمرنگ میکنه و سرآغاز فراموشی است

بید و مجنون...